من خس بي سر و پايم كه به سيل افتادم

او كه ميرفت مرا هم بدل دريا برد

جام صهبا ز كجا بود مگر دست كه بود

كه درين بزم بگرديد و دل شيدا برد

خم ابروي تو بود و كف مينوي تو بود

كه بيك جلوه ز من نام و نشان يكجا برد

همه دلباخته بوديم و هراسان غمت

همه را پشت سر انداخت مرا تنها برد

فکر میکنم از علامه طباطباییه