بسم الله و بحمده

"زريني" که "تار" شد

 برنامه گروه کوهنوردي وتوس

نام برنامه:قله زرين کوه،جاده فيروزکوه، منطقه دماوند.پيش برنامه دماوند.

تاريخ:۱۸ ارديبهشت ۱۳۸۸

سرپرست: احمد نظري

کمک سرپرست: آقاي مدادي

جلودار: آقاي مدادي

عقب دار: آقاي امامي کوشا

راهنما: مهندس زيادلو

تعداد : ۱۸ نفر.

وضعيت آنتن دهي تلفن همراه: تا قبل از رودخانه بيشتر مسير آنتن داره.ولي بعد از اون نوسان داره و کنار درياچه هم که اصلا آنتن نميده.

چشمه هاي بين راه: در راه چشمه خاصي وجود نداره فقط چشمه هاي فصلي هستن که تو اين فصل با توجه به بارندگي هاي اخير خيلي جاها ميشد آب پيدا کرد.

مکانهاي شب ماني:کنار درياچه فضا براي چاد زدن وجود داره ولي باد شديدي ميوزه.البته دو تا کانکس هم کنار درياچه وجود داره که ميشه از اونها هم استفاده کرد.

امکانات جانبي: کنار درياچه يه دونه سرويس نه چندان بهداشتي هستش که البته از ۵ جهت بستس و در نداره.

وسيله نقليه:يک دستگاه مينيبوس بنز.( استفاده از اتوبوس و مينيبوسي غير از بنز در اين برنامه توصيه نميشه).

هزینه ی برنامه :نفري هفت هزار تومان

تعداد افراد شرکت کننده: ۱۸ نفر

بالاخره بعد از کلي اين در و اون در زدن واسه پيدا کردن راهنما، بي خيال راهنما شده بوديم و شروع کرديم به جستجوي گزارش برنامه از توي اينترنت.اما دريغ از يک گزارش درست و حسابي از اين برنامه.البته ظاهرا سه تا قله به اين نام تو ايران وجود داره.يکيش تو منطقه طالقانه يکيش تو منطقه تخت سليمانه و يکيشم که منظور ما بود تو جاده فيروزکوه.نهايتا متوسل شديم به دوستان خوب کوهي و يکي يکي شماره هاشون رو گرفتيم و يکي پس از ديگري بهمون جواب منفي دادن.تا اينکه بالاخره يکي از دوستان يه اطلاعاتي بهمون داد.يه گزارش مختصري هم تو کتاب کوهپيمايي در ايران آقاي مقيم اومده بود.خلاصه ميخواستيم به همون گزارش ها اکتفا کنيم که دقيقه نود دوست خوبمون آقاي صالحي گفتن يکي از همکارانشون که اون منطقه و خوب بلده باهاشون مياد.آخه اونها هم از طرف ادارشون قرار بود با يک دستگاه مينيبوس همين برنامه رو بيان و به اين ترتيب راهنما هم جور شد.گروه وتوس ساعت ۴:۲۰ بامداد از ميدان مطهري قم به سمت تهران حرکت کردند و ساعت ۷ به محل قرار با دوستان تهراني يعني ۳ راه تهران پارس رسيدند و به طرف شهر دماوند حرکت کرديم.۷ نفر به يازده نفري که از قماومده بودن در تهران اضافه شديم.ساعت ۸:۳۰ به شهر آبسرد بعد از گيلاوند رسيديم و در مسجد اهل بيت آب سرد يه توقف کوتاه داشتيم .بعد از استراحت و برداشتن آب به راهنمايي جناب آقاي مهندس زيادلو ساعت ۹ به حرکت ادامه داديم.

از مسجد اهل بيت که به طرف گيلاوند حرکت کنيم اولين جاده خاکي سمت راست که با يک تابلوي مربوط به شرکت گاز کاملا مشخصه ما رو به روستاي "شرق چنار" رهنمون ميشه. انتهاي روستا سمت راست جاده خاکي ادامه پيدا ميکنه و کم کم جاده ارتفاع ميگيره و به صورت مارپيچ تو دل کوه بالا ميره.تو روستا از هر کسي راه درياچه تار رو بپرسيم نشونمون ميده.يکي دو جا مسير به فرعي هايي در سمت راست و چپ ميخوره که ما بدون اعتنا به اونها راه رو ادامه ميديم.تا اينکه نهايتا به روي گردنه ميرسيم.ساعت ۹:۴۵ است و متاسفانه قسمت شمالي گردنه چون کمتر در معرض تابش نور خورشيد بوده برف بيشتري داره و برخي قسمتهاي جاده رو برف مسدود کرده و فقط با متور سيکلت ميشه ازش عبور کرد.چاره اي نيست جز اينکه  بقيه راه رو پياده به طرف درياچه بريم.۱۰:۳۰ از گردنه به سمت درياچه به راه افتاديم.در راه  يه رودخونه اي بود که بايد ازش عبور ميکرديم.خيلي عميق نبود نهايتا تا بالاي غوزک پا ميزد ولي خيلي گل بود و سرعتشم زياد بود.هر چي سنگ مينداختيم که افراد از روش رد بشن آب ميبردش.خلاصه با هر زحمتي شده از رودخونه رد شديم و به مسير ادامه داديم تا اينکه ساعت ۱۳:۴۵ به درياچه تار رسيديم.درياچه تار از جنوب به قله زرين کوه و از شمال به خط الراس دوبرار محاط بود.ماهي هاي قزل آلاي خال قرمزي اين درياچه معروفه که ظاهرا براي صيدشون بايد مجوز داشت.باد نسبتا تندي کنار درياچه ميوزيد.در اطراف درياچه هيچ گونه پوشش جنگلي و درخت وجود ندارد و نتوان سايه اي درآن يافت.همنوران نقل کرده اند که "تنها تسهيلات گردشگري منطقه، كانكس سازمان محيط‌ زيست است كه آب آشاميدني سالم عرضه مي‌كند و چند سرويس‌ بهداشتي و پاركينگي كه در نزديك درياچه قرار گرفته است."ولي ما مامور سازمان و عرضه آب آشامدني رو نديديم و کسي به جز ما اونجا نبود.شايد به اين خاطره که هنوز فصل باز ديداز درياچه تار شروع نشده.

افراد به استراحت مشغول شدند.۵ نفر از دوستاني که هم زودتر رسيده بودند و هم اينکه خيلي خسته نشده بودند با هماهنگي سرپرست به طرف قله حرکت کردند.با اين توضيح که به صورت زماني برن.يعني تا ساعت ۱۶ به راه ادامه بدن و ساعت ۱۶ به هر جا که رسيدندند، برگردند.چون برنامه عمومي تيم با توجه به راه زياد برگشت و کمبود وقت عدم صعود به قله بود..بقيه هم بعد از استراحت و صرف نهار و اقامه نماز ساعت ۳:۴۵ به طرف مينيبوس حرکت کرديم.هر چي راه رو ميرفتيم تموم نميشد تا اينکه آخرين گروه ۸:۱۵ به محل استقرار مينيبوسها رسيدند و به طرف تهران حرکت کرديم.۹:۵ در شهر گيلاوند براي نماز توقف کرديم و ۹:۳۵ بعد از صرف بستني که آقاي مدادي زحمت خريدش رو کشيدن به راه ادامه داديم.۱۰:۳۰ تهران بوديم.دوستان تهراني پياده شدند و مينيبوس به طرف قم حرت کرد. 

نکته مهم اينکه دوستاني که قصد بازديد از اين درياچه رو دارن توجه کنن که مسيري که تو اين گزارش اومده علاوه بر وجود برف، مقدار زيادي از راه قابل پيمايش با وسيله نقليه نيست.کلي ازمسير شسته شده و ريزش کرده و تکه هاي بزرگ سنگ اومدن وسط جاده که بعيد ميدونم حالا حالاها راه باز بشه.بهتره از راه دليچاي برين که هم مسافت بيشتري رو با ماشين بتونين بين و هم اينکه اونجا ظاهرا مسرش بهتره.

براي ديدن عکسهاي اين برنامه وبلاگ همنورد خوبمون مراجعه کنيد