چندروزی بود که اصلا حال خوبی نداشتم...اوجش دیشب بود.کارام همه به هم گره خورده بود.چیزایی رو

 به ظاهر از خدا میخواستم که بهم نداده بود...حال مراسم رفتن رو نداشتم.از طرفی هم شب بیست و

 سوم بود و احتمال شب قدر بیشتر.افطار رو که خونه خواهرم خوردم خواستم کمی بخوابم ولی با این

 که کسل بودم خوابم نبرد...تصمیم گرفتم برم تو یه جای شلوغ و خودم رو بین مردم گم و گور کنم تا بلکه

 خدا به واسطه اونا بیشتر بهم نگاه کنه.آخه میگن خدا دعای انسان کامل رو مستجاب میکنه جاهایی که

 افراد زیادی با هم دعا میکنن هر کدوم یه خوبی دارن و وقتی با هم جمع بشن به انسان کامل نزدیک

 میشن و دعاشون هم به استجابت نزدیک تر میشه.یه جستجوی کردم و تصمیم گرفتم برم دانشگاه

خودمون.کسل بودم حال هیچ کاری رو نداشتم یاد دعای ابو حمزه افتادم که میگه "خدایا این چه سری

 ایست که هر وقت مهیای نماز میشوم و خود را آماده راز و نیاز میکنم و درپیشگاه تو میایستم ناگهان

 خستگی روی میاورد و کسالت چهره نشان میدهد ..."اولش رفتم خوابگاه و یک ساعتی خوابیدم اصلا

دوست نداشتم رختخواب رو رها کنم ولی خدا چند تا پشه رو مامور کرده بود که نذارن بخوابم.پشه ها کار

 خودشون رو کردن و مجبور شدم بلند بشم.تارسیدم دیگه تو مسجد جا نبود و همون بیرون

نشستم.البته رسول هم اومده بود و یه جایی کنار خودش برام باز کرد.گذشت و سخرانی تموم شد و

موقع عجز و انابه به درگاه حق تعالی فرا رسید...مولای یا مولا!انت العزیز و انالذلیل و هل یرحم الذلیل  الا

 عزیز؟!مناجات حضرت امیر هر بی حالی رو سر حال میکرد...توسل به امام عصر...یا ایها العزیز مسنا و

 اهلناالضر...توسل به حقیقت شب قدر حضرت زهرا...ان لیله القدر هی الفاطمه...تا اینجا یه جورایی

طلبکارانه با خدا نجوا میکردم...به خاطر ازدیاد جمعیت خانمها هم مجبور شده بوده تو خیابون جلوی

مسجد بشینن...یک دفعه صدای ناله یه خانمی اوج گرفت...ضجه هاش مو به بدن آدم سیخ میکرد.مثل

 اینکه فرزندش بیمار بود و میخواست شفاش رو بگیره به خدا التماس میکرد به مردم التماس میکرد براش

 دعا کنن.اصلا نظم مجلس رو به هم ریخته بود.به طوری که من برا چند لحظه خودم رو فراموش کردم و برا

 اون دعا میکردم یک دفعه با خودم گفتم خجالت بکش به زور خدا دستت رو گرفته آورده اینجا که باهاش

 مناجات کنی اونوقت به خاطر یه سری چیزا که مقصر اصلیش هم خودت هستی برا خدا ناز میکنی؟اگه

این خانم مضطر شده پس تو چی میگی؟همه وجود این زن شده خدا و دعا برا سلامتی فرزندش.ببین

چجوری ضجه میزنه...به این میگن مضطر واقعی.مضطر یعنی کسی که هیچ پناه دیگه ای نداره ...از همه

جا دل بریده...چشم امید به هیچ کسی نداره...فقط و فقط به خدا روی آورده همون حالتی که خودت یکی

 دو بار تو کوه تجربش کردی و دیدی که خدا چه زود به دادت رسیده.آره هر وقت مثل این زن از اعماق

وجودت یه چیزی رو از خدا بخوای حتما بهت میده.اینجا بود که متوجه شدم خدا من رو از شهر ری

کشونده اینجا و نذاشته بخوابم تا یه مضطر واقعی نشونم بده و بهم بگه چه قدر باهاش فاصله دارم...

راستی شاعر جوان و خوش ذوق کشورمون جناب آقای فاضل نظری مدير بخش جلوه‌های ادبيات شانزدهمين نمايشگاه قرآن كريم هستن و هر روز میتونید تو غرفه مربوطه در نمایشگاه با فعالیت این بخش آشنا بشیم...