صعود به قله ی 3229 متری "قلعه دختر"،البرز مرکزی۲۰ف اردیبهشت ۱۳۸۶

  (توجه  توجه:در طول این نوشتار، قبل و بعد هر جمله،عبارت"...و مرتضی و حسین و حامد با صدای بلند و بدتر از همه شوخی های تهرانی،یه حال خاصی به گروه میدادند"نهفته و مستتر است.)

      بعد از هماهنگی با حسین و مرتضی و حامد و مصعب، قرار شد حامد ساعت ۳:۳۰ بامداد ۵ شبنه بیاد جلوی دانشگاه دنبال من و مصعب و بعدشم بریم حسین و مرتضی رو هم سوار کنیم .من و مصعب با ۷ دقیقه تاخیر رسیدیم. غافل از اینکه حامد بنده خدا یک ربع هم زودتر یعنی ساعت ۳:۱۵ دقیقه اومده که اگه ما زودتر اومدیم معطل نشیم.(آخیییییی طفلکی!!!!).خلاصه برای این که دوستان انتظامات رو بیدار نکنیم از درب دانشگاه پریدیم بیرون.اونجا بود فهمیدم که آقا دزده هم واقعا نون بازوی خودش رو میخوره چون خیلی سخت بود.بعد از این که یه حال و احوالی با حامد داشتیم و تاخیرمون رو از دلش در آوردیم،برای سوار کردن حسین و مرتضی به راه افتادیم.نماز صبح رو تو مسجد الهادی میدون هفت تیر خواندیم(تف به ریا خدا قبول کنه).خونه حسین اینها رو بدون اینکه گم کنیم!!!! پیدا کردیم البته از طرف خیابون ۱۷ شهریور.بعدشم شانس آوردیم که ماشین پیک بهداشت تو مسیرمون نبود(این دو جمله اخیر رو فقط اعضای گروه متوجه میشن ).سرتون رو درد نیارم مرتضی رو هم سوار کردیم و به طرف جاده لشگرک به راه افتادیم.چشمتون روز بد نبینه تصورش رو بکنید این سه عنصر معلوم الاحال (حسین و مرتضی و حامد)تو یه پراید فسقلی همدیگه رو گیر آورده بودن و طبق معمول اونقدر حرف زدن و جر و بحث کردن و کل همدیگه رو خوابودن که برای شروع برنامه یه حالی به مجلس دادن.

        جاده لشگرک رو ادامه دادیم و بعد از گذشتن از سه راهی "لواسون" به طرف "فشم" حرکت کردیم.قبل از فشم وارد دو راهی "اوشان" شدیم و بعد از اوشان و چند روستا از جمله روستای" ایگل" به روستای زیبا و سرسبز "آهار "رسیدیم.بعد از تعویض لباس ساعت ۶:۳۰ بامداد از ماشین پیاده شده و مسیر را به طرف مزرعه و روستای قدیمی "ده تنگه"ادامه دادیم. در همان میدان اصلی روستا بعد از عبور از پل مسیر روستا به دو سمت ،متمایز میشه.سمت چپ به طرف "امام زاده شکر اب"و سمت راست به سمت ده تنگه میره که ابتدای آن در مجاورت رودخانه و خلاف جریان حرکت آبه.بعد از گذشت از کوچه باغها مسیر پاکوب مشخصی را به طرف شمال غرب ادامه میدهیم.

     آقا مصعب با یک لطایف الحیلی گوشی حامد(آخرشم متوجه نشدیم گوشی مال حامد یا مرتضی؟؟!!!!)که کار دوربین ۴۰ مگا پیکسل رو انجام میداد، گرفت و از در و دیوار و صخره و گیاه و درخت و دریا(نه ببخشید دریا نداشت)عکس میگرفت.

    ساعت ۷:۳۰ به مزرعه "ده تنگه"رسیدیم.قرار بود صبخانه را در اونجا بخوریم.دیگه اشاره نمیکنم که آقا مرتضی نونهای سنگک رو توی آشپز خونه خونشون جا گذاشته بود و ما مجبور شدیم از چند تا از همنوردها مون نون به رسم قرض...نه ببخشید به رسم صدقه بگیریم...چون ما ابن سبیل شده بودیم دیگه.کشکی کشکی صبحانمون یک ساعت و نیم طول کشید.

       ساعت ۹ به مقصد یال اصلی قله،به سمت غرب،در مسیر پاکوب و مشخص  ادامه حرکت دادیم حدود ساعت ۱۰:۲۰ روی یال اصلی"گردنه شهرستانک" بودیم.از روی یال، "زرگاه""شهرستانک"دیده میشد.که برای رسیدن به "شهرستانک"از اونجا چیزی حدود ۲ ساعت زمان نیاز داشت و البته شیب سرازیری تندی هم باید طی میشد.بعد از استراحت کوتاه و مراسم "پشکل پرانی"بر سر مبارک مرتضی به سمت جنوب، از روی یال به مقصد قله حرکت کردیم.

      از گردنه شهرستانک تا قله ۱:۳۰ دقیقه طول کشید و شیب آن در قسمتهایی نسبتا تند بود.و نهایتا ساعت ۱۲ ظهر بر روی قله ۳۲۲۹ متری"قلعه دختر"،آتشکده معروف ساسانی رسیدیم.از آن بنای عظیم،چیزی جز پایه های آن و یک متر سقف و دریچه زیر زمین آن باقی نمانده است.مصالح آن از سنگ و ساروج است که به مرور زمان از ساختمان کنده شده و به اطراف پرت شده و قطعات ساروج را میتوان در چند صد متری قله نیز مشاهده کرد.وقت ناهار فرا رسید.همه دلهاشون رو برای زدن یه املت حسابی صابون زده بودن.ولی خبر تلخی همه را ناکام کرد.این یکی دیگه سوتی خودم بود.***گوجه ها رو تو یخچال خوابگاه جا گذاشته بودم.البته این موضوع تحت الشعاع سوتی مرتضی قرار گرفت و به حاشیه رفت.چون ما ۵ نفر -که مصعب هم جزء ما بود و سر سفره اون رو باید دو سه نفر حساب کرد-۲ تا نون لواش بیشتر نداشتیم.بالاخره با همون نون سد جوعی حاصل شد.ولی تا آخر مسیر صدای قارو قور شکم مصعب از صدای بحث های بی سر و ته بچه ها هم شدید تر بود.

    تا ساعت ۱:۴۰ دقیقه با اجداد ساسانی خود راز و نیاز کردیم و دعاهای ماثوره و موکده "خسرو تو بخواب ما بیداریم"رو چند بار از قلب و زبان خود گذراندیم و برای رفع مشکل سد "سیوند"از روح آنان مدد جستیم.به خاطر فیلم ۳۰۰ نیز کلی شرمنده شدیم. تو همین حال بودیم که یه دفعه خود خسرو دستی رو سر من کشید و گفت عیبی نداره من اعتراضیه تو رو تو وبلاگت  دیدم.غصه نخور خودمون ترتیب این برادران" وارنر"رو میدیم.برای" بوش" و "رایس" و "بلر" و حتی این "سار کوزی "مادر یهودی هم یه فکرهایی کردیم(احتمالا این "مادر یهودی "از اون فحش های زمان ساسانیه).قراره بهشون ثابت کنیم که در افتاده با "ایران و ایرانی"چیز میخواد....شما چی میگید؟؟؟!!...اهان "جیگر "میخواد.

      با اجدادمون وداع کردیم و راه باز گشت را پیش گرفتیم.برای اینکه زود تر به روستای آهار برسیم از مسیر صعود برنگشتیم.قله را به سمت شمال،با یک شیب تند پایین آمدیم.شیب تندی بود به خاطر همین هم معمولا از این طرف کسی صعود نمیکنه.و همه برای باز گشت از این مسیر بازمیگردند.بعد از اتمام شیب به گردنه"آهار بشم"رسیدیم.گردنه آهار بشم حد فاصل روستای آهار و شهرستانکه.جالب است که این راه جاده ایست عریض که ظاهرا برای عبور خودرو ایجاد شده  است ولی الان امکان عبور با خودرو وجود ندارد.این راه را بسیار ساده و بدون درد سر میتوان پیمود.در هوای بارانی ملایم بهاری این مسیر توصیه میشود و ۳ ساعته میتوان از آهار به شهرستانک رسید.گردنه آهار بشم را به سمت شرق یعنی روستای آهار ترک کرده و بعد از یک ساعت ونیمبه روستا میرسیم.بدین ترتیب یکی دیگر از صعودهای قلل  البرز مرکزی به پایان رسید.(و مرتضی و حسین و حامد همچنان درحال بحث کردن....) 

بقیه عکسها رو میتونید تو این قسمت ببینید.

***رو بعد معلوم شد تقصیر من هم نبوده .یکی از دوستان گوجه ها رو از تو یخچال برداشته بوده...